Zanim…Za Nim…

Każdego dnia podejmujemy dziesiątki decyzji. Niektóre niemal odruchowo, inne po długim namyśle. Zdarza się, że dopiero po czasie pytamy siebie, czy postąpiliśmy właściwie.

A gdyby pytanie, „Co w tej sytuacji pomyślałby, a w konsekwencji zrobił, Pan Jezus?” pojawiło się wcześniej?

Jak by się zachował? Co by powiedział? Jak spojrzałby na człowieka, którego właśnie spotykam?

Św. Wincenty Pallotti podpowiada bardzo konkretną drogę:

„W różnych przeto okolicznościach dnia, zanim oddamy się jakiejś pracy, winniśmy pomyśleć, jakie byłyby myśli w najświętszym umyśle Pana naszego Jezusa Chrystusa, jakie uczucia Jego Boskiego Serca.”

To właśnie owo „zanim” wydaje się tutaj najważniejsze. Nie dopiero po słowie, decyzji czy czynie, ale przed nimi próbować dopuścić do głosu Myśl Chrystusa.

Tak postawione pytanie może zmienić sposób przeżywania codzienności. Pozwala bowiem wprowadzić Myśl Chrystusa tam, gdzie najczęściej polegamy wyłącznie na własnym doświadczeniu, przekonaniach i emocjach.

Nie jest jednak łatwe. Jezus zawsze pozostawał wierny dobru, a nam nie zawsze się to udaje.

Nie chodzi więc o mechaniczne odtwarzanie Jego zachowań ani o porównywanie się z niedościgłym ideałem. Chrystus, prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek, ukazuje nam drogę, którą możemy podążać, choć nie zawsze potrafimy od razu sprostać jej wymaganiom.

Najważniejsze jest to, kiedy stawiamy sobie pytanie o Jego sposób myślenia.

Postawione przed podjęciem decyzji może uchronić nas przed błędem. Pomaga zobaczyć więcej niż własny interes, chwilową korzyść czy emocję. Pozwala poddać nasze zamiary ocenie w świetle Bożych wartości.

Postawione po fakcie również ma sens. Może ujawnić błąd, obudzić sumienie i otworzyć drogę do nawrócenia. Nie powinno jednak zamieniać się w niekończące się oskarżanie samego siebie.

Chrystus nie przychodzi po to, by odebrać człowiekowi nadzieję. Nawet wtedy, gdy odkrywamy własną słabość, Jego spojrzenie pozostaje zaproszeniem do powrotu i przemiany.

Dlatego pytając: „Co zrobiłby Jezus?”, nie szukam jedynie odpowiedzi, czy moje postępowanie jest moralnie poprawne. Pytam także, czy moje serce, intencje i sposób patrzenia na rzeczywistość stają się coraz bliższe Jego sercu.

Potrzebuję do tego zarówno rozumu, jak i wiary. Rozum pomaga mi rozpoznawać rzeczywistość, wiara otwiera na to, czego sam nie potrafię dostrzec. Nie muszą ze sobą rywalizować. Jak przypomina Fides et ratio, wzajemnie pomagają człowiekowi w poszukiwaniu prawdy.

A kiedy uczę się patrzeć na codzienne wydarzenia w świetle Myśli Chrystusa, pytanie „Co zrobiłby Jezus?” przestaje być jedynie teoretycznym ćwiczeniem.

Staje się pytaniem o moje życie.

Przemień mnie, Panie, w moim myśleniu.