Człowieku, daj żyć!!!


Żyjemy w świecie, w którym niemal wszystko próbujemy zwartościować, oceniać, mierzyć i porównywać. Nawet ludzkie życie coraz częściej rozpatrujemy przez pryzmat jego jakości, zdrowia, sprawności czy samodzielności.


Czy wartość człowieka rzeczywiście zależy od tego, co potrafi i jaki jest?
Czy człowiek chory jest mniej wartościowy niż zdrowy?
Czy dziecko rozwijające się w łonie matki ma mniejsze prawo do życia, ponieważ całkowicie od niej zależy?
Czy zależność od drugiego człowieka umniejsza wartość naszego istnienia?


Całe nasze życie jest historią pewnych zależności. Najpierw potrzebujemy matki, by przyjść na świat, później innych, by dorastać, rozwijać się i żyć. Z czasem role się odwracają. To my stajemy się zależni od czyjejś obecności, troski i pomocy.


Czy choroba, niepełnosprawność, cierpienie, niepewna przyszłość… to wystarczające powody, by inaczej postrzegać wartość życia?


„Pytanie o śmierć jest dla mnie zawsze pytaniem o życie”.


Ta myśl w znacznej mierze determinuje moje wybory. Bo kiedy zastanawiam się nad śmiercią, nieuchronnie wracam do pytania o sens życia. O jego wartość, której nie sposób przeliczyć na zdrowie, sprawność, użyteczność czy liczbę przeżytych lat. Kiedy pytam o śmierć, myślę o niej w kontekście życia wiecznego.


Życie jest naszym najcenniejszym darem, który mamy od Boga. Jego wartość nie zależy od wieku, etapu rozwoju, stanu zdrowia ani bliskości śmierci.

Od pierwszych chwil istnienia aż po naturalny kres pozostaje tym samym darem, którego człowiek nie jest absolutnym właścicielem, jesteśmy raczej nosicielami życia.


Dlatego świadome i dobrowolne odebranie niewinnego życia, niezależnie od etapu jego trwania, stanowi materię grzechu śmiertelnego. Każde świadome odebranie życia, niezależnie czy komuś czy sobie, jest grzechem śmiertelnym …bo prowadzi do śmierci.

Grzech śmiertelny zawsze prowadzi do śmierci.


Bo czy człowiek, który sam otrzymał życie, może uzurpować sobie prawo do odebrania go drugiemu — albo samemu sobie?


Jak łatwo przychodzi nam mówić o prawie do życia, a jak trudno czasem stworzyć warunki, w których drugiemu człowiekowi rzeczywiście chce się żyć.
Warto zapytać ile jestem gotowy zrobić, poświęcić , dać…aby drugi człowiek mógł żyć?


Człowieku, daj żyć!!!


„Wybierajcie więc życie, abyście żyli wy i wasze potomstwo”. Księga Powtórzonego Prawa (30,19) – Przemień mnie, Panie, w moim myśleniu.