Żyję…

Jaki jest sens życia ziemskiego?

Czy życie ma sens?

To pytanie towarzyszy człowiekowi prawdopodobnie od początku jego istnienia.

Takiego pytania nie stawia, żadna żywa natura oprócz człowieka.

To pytanie poruszało filozofów i znajdowało odpowiedzi w różnych religiach — od przekonania o sensie absolutnym aż po wizję całkowitego bezsensu.

Między tymi skrajnymi stanowiskami rozciąga się przestrzeń ludzkiego doświadczenia życia.

Każda religia szuka i daje własną odpowiedź na to pytanie.

Jedni odnajdują sens życia w spełnieniu i osiągnięciu wewnętrznego pokoju.

Inni podkreślają znaczenie rozwoju charakteru i rozumu.

Są i tacy, którzy szukają nirwany już w świecie doczesnym, oraz tacy, którzy widzą jej spełnienie dopiero w Niebie.

A co na to zwykły człowiek? Jak sam odpowiem na to pytanie ? Przecież każdy jest filozofem we własnej sprawie.

To pytanie szczególnie często powraca w chwilach trudnych — w chorobie, niedostatku, cierpieniu.

Dlaczego właśnie wtedy?

Być może dlatego, że w takich momentach ujawnia się, jak wielką wagę przywiązujemy do zdrowia, pomyślności i bezpieczeństwa.

Szczęścia, zdrowia i powodzenia życzymy sobie przy niemal każdej okazji. Ale czy rzeczywiście w tym zawiera się sens życia ziemskiego?

Pytanie o sens pojawia się, gdy myślimy o przemijaniu i nieuchronnym końcu ziemskiej rzeczywistości.

Odpowiedzi zależą pewnie od tego, jaką wagę przykładamy do życia „tu i teraz” oraz do naszej relacji z Bogiem, bliźnim i samym sobą.

Sens życia na ziemi odsłania się wtedy, gdy naszej dynamice życia nadamy właściwy kierunek: ku Bogu, ku drugiemu człowiekowi i ku sobie samym.

W tej potrójnej relacji Boga , bliźniego i siebie samego, można odnaleźć sens życia „tu i teraz”:
„Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całą swoją mocą i całym swoim umysłem, a swego bliźniego jak siebie samego”. Mk 12, 29-31

Miłość jest celem życia, a nauka miłości — jego sensem.

Stać się sobą w relacji do Boga poprzez świadomy wybór i wiarę — jak trafnie ujął to Søren Kierkegaard — oznacza wejść na drogę autentycznego istnienia.

Jedną z ostatnich myśli Jezusa skierowanych do uczniów brzmiała: „Spoglądajcie ku górze…”. Ważne jest chyba, w jakim kierunku patrzymy — ku górze, ku Niebu, czy ku ziemi.

Życie przeżywane jedynie po to, aby przetrwać, skazane jest na porażkę — chyba że zostanie zakorzenione w Chrystusie – Przemień mnie, Panie, w moim myśleniu.